Daha az koşuyorsun artık hatta hep susuyorsun.. Eskisi gibi değilsin birşeyler değişik birşeyler farklı.. Tıpkı o eski terkedilişlerimin arifesi gibisin.. Suskun, mutsuz ve özlemsiz..

Yazmıyorsun bile artık sadece sessizce uzaktan seyrediyorsun.. Kafandakileri çözemiyorum bile, hoş ne zaman çözebildim ki.. Belkide zaten beni sana yakınlaştıran gizemindi.. Bitiyor artık birşeyler, sende değilse bile bende bitiyor.. Misyonumu tamamlamış gibiyim.. Eskiden üzgünlüğünü paylaşırken şimdi onu bile paylaşmıyorsun, sende kalmama bir sebep kalmıyor çünkü artık sen kalmıyorsun ve tabi bir de biz..

Hiç olduk mu şenle beraber ‘biz’? yoksa ben hep öyle mi sandım, öyleymişiz gibi mi davrandım.. Bir terkedişle başlayan tanımadan sevişmelerimiz de hayal miydi? Biz hep tersten yaşadık idi hani herşeyi? Neydi o geçen normal sevgililer gibi kavgamız?

Her gece daha da uzaklaşıyorsun daha da soğuyorsun.. Yanımda yatan ruhun öylesine soğuk ki sabahında açmasan gözlerini öldun sanacağım.. içine akıttıkça sen göz yaşını boş gözlerle baktıkça içine kapandığın kabuğunun bir kaya gibi sertleştiğini duyumsayabiliyorum..

Galiba bitmesinden korktuğum o başlamadığımız şey tüm korkulara rağmen sona eriyor.. Zaman da sen de avuçlarımın içinden kayıp gidiyorsunuz, ikinizi de tutamıyorum..